Ik mag een jaar geen kleren kopen. En dat is niet moeilijk: wat ik tekort komt in mijn kleerkast, naai ik gewoon zelf:
Of er is nog een achterpoortje: in de kleerkast van mijn zus snuisteren. Ze toont het u voor de gelegenheid even zelf op deze blog:
Een vogeltje dat vermoedelijk eerst tegen de venster gevlogen is, werd door de 2 kattenpubers naar binnen gehaald. Zo een gepluimde bol vonden ze geweldig speelgoed. Maar toch he, ik heb het AFGEPAKT en het – ondertussen staartloos - beestje in de oude parkietenkooi gezet. Met wat water en gedroogde insecten en bessen hoopte ik dat hij wat zou kunnen bekomen om na een paar dagen weer weg te vliegen…
Helaas moesten we een begrafenis organiseren.
En daar trekken we geen triestige kledij voor aan. Maar nee gij, dat doen we gewoon in ons nieuw kleedje:
Een verlengd t-shirt patroon (oude Ottobre 2004), met een striklintje. In no-time klaar. Enfin, ja, ergens tussen 22.00 en 00.00 gemaakt, dat was wat slaaptijd verloren, maar naaitijd gewonnen he.
Gewoon letterlijk: er zat vorige week een jarig kindje op de dorpel. Dat is de plaats bij uitstek om bij de eerste lentedagen te genieten van de zon. Nichtje Lies werd 3 jaar en kreeg een koeienrokje. Zoals haar zusje zei: "Er zijn maar drie dingen die Lies goed vindt: Tractors, koeien en honden". Perfecte plek hier om haar verjaardag te vieren.
Happy Birthday to you!
In de wei staat een koe
En die koe zegt: I love you
Happy Birthday to you!
Dat liedje kende ze nog niet: dubbel gelukkig dus!
Van de 15 lammetjes is er eentje dat niet genoeg bijkomt. Die moet 's avonds een melk uit een flesje bijkrijgen. Dat was een makkelijke opdracht, zolang de ooien met hun lammetjes veilig en warm in de stal stonden. Nu het écht lente is geworden, wonen ze buiten in de wei. En zo vertrokken we de eerste avond vol goeie moed met een flesje melk naar buiten.
Het werd een soort hindernissenparcour. De eerste hindernis was de weide-afspanning: een wit electriciteitsdraadje.
"Eens testen met een sprietje gras of er spanning op staat." "HOWJA, ik voel het!"
"Hoe geraken we daarover?"
"Ik spring!"
"Ik doe het voorzichtigjes!"
"Ik doe het hoog!"
"Ik doe het ondersteboven!"
Hindernis 2: de beek. Gelukkig is er een 'brug' waardoor we droog kunnen oversteken.
"Modder?..met mijn laarzen kan ik ook IN de modder lopen"
Hindernis 3: zoek het wit lam!
"Ja, ik zie hem al!" "Daar!" "Lopen kinderen!"
"Lopen schapen!"
De dag eindigde met uitgeputte en vuile kinderen. Met schapen die niet blijer konden zijn met frisse buitenlucht en zacht groen gras. En een lammetje dat toch geen flesje meer wou drinken…
Geniet van het weekend allemaal!
Een wasdraad boven mijn zielige preistengels. Naast de prei is ondertussen een hele rij erwten, komkommers en sla gezaaid. En terwijl ik de was ophing, werd er al druk gepicknickt en verhaaltjes voorgelezen in de nog kale wilgenhut. Rondom de hut had ik eerder die ochtend bloembollen geplant. Met wat zon en wat regen zal het er binnenkort hopelijk een groene oase van rust worden.
Al snel werd het inderdaad de beloofde zonnige dag en kon ik mijn vestje uitdoen. Het werd zo een dag om op je blote voeten door het gras te lopen. Om je op het gazon neer te smijten en de dag eindeloos lang te laten duren.
Dit zijn mijn ‘nieuwe’ wasdraadpalen. Die gaan mij de volgende 10-15jr het plezier geven van mijn was buiten te drogen. Zo deden ze dat hier 85 jaar geleden ook: een foto uit 1930:
Deze foto is op dezelfde plek genomen, in 2013:
Je herkent nog het venster met de witte luiken. Alle bomen en struiken zijn in de loop van de eeuw verdwenen. Er staat nog een enkele perenboom naast de schuur. De glazen uitbouw hebben we gezet om licht en lucht in huis te krijgen. Een terras, omdat we verwend zijn en met droge voeten aan tafel willen aanschuiven.
Ik heb blijkbaar iets met foto’s van mezelf die de was ophangt, waarvan dan dankbaar gebruik is gemaakt door het team van Groeten uit Transitië:
(foto uit 2009, met Winand in een draagdoek op de rug)
Tantehilde.be © - 15 queries. 0.489 seconds. Powered by WordPress