Wacht, nee, nog niet gaan lopen. Ik heb nog iets nieuws te vertellen van de uilen!
Vandaag was namelijk de dag dat nonkel Jos wederkeerde naar de boerderij, en hij had de-man-met-de-hele-lange-ladder meegebracht. Een hele lange ladder? Ja, want wij hebben namelijk geen ladder die hoog genoeg is om tot aan de kerkuilennestkast (Noteren! Voor de scrabble!) te geraken. Met het uilenjong dat we gisteren gevonden en geringd hadden, was de kans groot dat de jonge uilen al uitgevlogen waren en we geen enkel jong zouden aantreffen in de kast. Maar uit curiositeit en natuurlijk voor het ringen en de wetenschap he, klom nonkel Jos toch maar die ladder op.
Drie zaten er in de kist! Eentje vloog dadelijk op. Toen waren er nog maar twee. Eentje was al geringd. Toen was er nog maar één. Dat was een lelijk uilskuiken. Toen was er geeneen…
En nu weer voor serieus: drie jonge uilen dus 'op kot'. Ze vliegen het huis wel uit, maar keren dus terug naar mama om te slapen, eten te krijgen en de was te laten doen. Alleen dat laatste lukt de mama niet zo goed. Dat stinkt eigenlijk, zo een uil. En die kist is echt een vuiligheid van jewelste. Ik heb het niet in het echt gezien, ik durf niet op die ladder, maar er werd een halve vuilniszak braakballen uitgeschept. Die beesten maken hun nest met…braakballen. Geweldig. Ik hoop maar dat dat goeie mest is voor de mais.
In totaal vijf kerkuilen (mama, papa en 3 jongen?) die elk 4 muizen per nacht eten. Dat zijn 20 muizen! En dan heb ik de steenuiltjes nog niet meegeteld. Die hebben ook een nest jongen, maar ik weet nog niet hoeveel. Maar ha, na een ganse avond spionnage, heb ik hun nest ontdekt! Ik zag ze vanavond op een uur tijd 5 muizen aanbrengen naar hun nest. Zou je aan de hand van de frequentie van het muizen aanbrengen kunnen berekenen hoeveel jongen er in het nest zitten? Anders moet ik die ladder op om te gaan tellen.
Of weet je, ik heb een beter idee: ik bel gewoon nonkel Jos…
Ik vraag mij trouwens af of mijn kinderen wel weten dat uilen roofvogels zijn?
Er was eens een uiltje dat zat te dutten in het berghok. Het werd gespot door een opmerkzaam oog. Mijn opmerkzaam oog. "Wat doet dat uiltje hier?" dacht ik.
Ik vraag het hem gewoon: "Hallo" zei ik, "Wat zit jij hier te wiebelen op die plank? Moet jij niet in je nest blijven wachten op je mama en papa?". Maar het uiltje hield zijn ogen gesloten en dutte verder.
Ik belde dan maar nonkel Jos op en die kwam dadelijk met zijn koffer vol griezelige apparaten: netten, tangen, ringen,…
"Wat ga je met mij doen? Wat ga je met mij doen?" krijste het uiltje angstig. "Ik heb honger, ik zocht gewoon wat eten, maar die kattenbrokken bevielen mij niet. Pas op of ik bijt een stukje uit je hand!"
Maar nonkel Jos had geen angst, hij hield het uiltje stevig bij de poten. Hij gaf hem een mooie ring rond zijn pootje.
Hij hypnotiseerde de uil even door hem op zijn rug te leggen. Geen vogel die dan nog durft te bewegen. Wegen en meten, het was net als bij 'Kind en Gezin'.
"Hij is wel erg mager, hij is goed op lengte, maar hij moet snel wat bijkomen" zei nonkel Jos.
En daarna hebben we hem hoog en droog en veilig bovenin de schuur gezet, want nonkel Jos heeft ook geen schrik van hoge ladders. Ik zal vannacht de mama en papa van dit kleintje verwittigen als ze mij weer eens uit mijn slaap krijsen, ik zal het hen eens vertellen waar hun jong gezeten heeft.
Dit zijn geen zwarte schapen.
Dit zijn zwartBLES-schapen.
Het echte zwarte schaap is ZIJ. Zij wil zo graag achter die schapen aan, maar durft niet over dat ene draadje met electriciteit. Panische angsten en op 15m afstand lopen. Ooh, en ze zou dat zo goed doen, onze herdershond, van links naar rechts, al blaffend, al rennend, hup hup schaapjes loop nog 'ns een rondje…
Maar weet je, dat laten we de kinderen dan doen, rondjes lopen achter de schapen.
"Maar zeg eens, tantehilde, wat doet die geitebok bij uw schapen?"
Welja, die bok moet de schapen bijeen houden. Of wacht neen, het is omgekeerd, de schapen moeten de bok binnenhouden. Filip is namelijk dé kampioen in uitbreken. Hij heeft hier zowat alle staldeuren opengebroken (Ja, ook die deuren die misschien wel 150 jaar oud waren). Hij heeft elke weideafspanning omvergelopen. Hij heeft van elke boom de helft van de schors geknabbeld. En hij eet elk jaar opnieuw de bloemen van mijn aardbeistruiken op. Elk jaar opnieuw. En weet je wat hij dan zegt?
Dan zegt hij 'mèèèè!" en dat betekent: 12-0. Want hij doet dat al 12 jaar lang. Ik kreeg hem als verlovingsgeschenk van mijn man. En oh, wat zie ik dat beest graag, zelfs met zijn verhakkeld oortje, en zijn scheef pootje. Hij is mijn beste vriend en ik die van hem. Gelukkig zeg.
Ik kocht vorige week nog eens een zakske pluche om mijn popjes op te vullen, want mijn zakske dat ik een jaar geleden kocht was helemaal leeg.
De tekst en tekeningen voor de boek zijn zo goed als klaar, en dus rest mij nu nog een hele resem poppen te maken…
Wij hebben een tuin. Een grote tuin. Een hele grote tuin. Om niet wekelijks uren en uren te moeten grasmaaien, om toch een mooi zicht te hebben vanuit mijn keukenraam, omdat we eigenlijk diep in ons hart luie mensen zijn, zaaiden we een bloemenweide in ipv gras. Gemakkelijk – zo dachten we - daar is geen onderhoud aan: zaaien, laten groeien, wekelijks een boeket verse veldbloemen in mijn vaas en vooral niet maaien.
*zucht*
De waarheid doet pijn. Letterlijk. Netels en ander onkruid overwoekeren alle echte bloemen.
Ik zit al weken op mijn hurken onkruid tussen de bloemen uit te trekken. En dat is niet simpel. Ik zet mij voorzichtig op een hoekje neer en probeer van daaruit zoveel mogelijk stengels te grijpen, zodat ik de echte bloemen niet vertrappel. Ik herken het onkruid ondertussen zonder te kijken: al wat prikt en waar de wortels niet makkelijk van loskomen, dàt is onkruid. Ik ga voorwaar geen reuma krijgen later.
Zet daar dan ook nog een dolle hond bij, die eerst uren jankt omdat ik ze opgesloten heb, opdat ze mijn bloemen niet komt vertrappelen. Die dan toch weet te ontsnappen en van puur contentement zich languit naast mij vlijt en begint te rollen waardoor alle frisse plantjes onder haar gewicht verpletteren…
Waar zitten hier de tuinkenners? Heeft iemand een ultieme tip tegen netels in een bloemenweide?
