Eigenlijk wou ik het over haar kleedje hebben, maar ik werd afgeleid…
Tantehilde.be
Pop nr 146: Lovis
"Hallo"
"Ik ben Lovis. Ik ben een zusje van Ronja, zie je niet hoe hard wij op elkaar lijken?"
"Ik ben zoals mijn zus nogal een speelvogel, altijd vrolijk. Altijd klaar voor een nieuw avontuur, maar ik kan ook heel lief zijn."
"oh kijk, ik heb zoveel kleedjes erbij, korte mouwen, lange mouwen, rokje, overgooier. Alles met een velcrotje en nepknoopjes, zo kan je mij snel aan en uitkleden."
" Als het koud wordt, dan doe ik mijn capeje aan, maar vandaag is het nog erg warm, en dus heb ik even in mijn onderbroekje in de zon gezeten. Dat onderbroekje is zo mooi, dat vind ik niet erg dat jullie dat nu kunnen zien."
"Nu moet ik me snel terug aankleden,ik moet naar Helena toe. Die is jarig op 5oktober en ik mag naar het feest. En weet je wat er zo speciaal is? Helena draagt dezelfde onderbroekjes als ik, shhht, nog niet verklappen he!"
Recykleren
Boomie recykleert en ik doe mee. Ik ben de voorlaatste van haar recykleer 14-daagse, de bedoeling is om iedereen warm te maken om afgedankte spullen ter herbruiken. Ik doe dat graag, op rommelmarkten zolders, in kringloopwinkels en ‘t spit rondhangen. Ik heb het eerder al eens gedaan, kleedjes van oude hemden , een rok uit een schort. Deze keer weer iets voor de meisjes.
In’t kort: 1. koop een lelijke mantel met een mooie kleur 2. ontmantel de mantel 3. stik het weer aaneen tot een overgooier 4. steek er een schoon kind in
Om een echte handleiding te schrijven, dat is wat onnozel, want geen enkele jas is dezelfde, maar ik kan jullie uitleggen hoe ik het bij deze gedaan heb:
De rug van de jas had een soort ingestikte tailleband: die wou ik herbruiken in het voorpand van de overgooier. Het patroon (ik gebruikte een goed passend kleedje ipv een papieren patroon) legde ik ondersteboven op de rug van de jas, zodat de taillestrook ook op de hoogte van de taille van het kleed kwam te liggen. Toevallig kwam de breedte van het kleed net uit met de deelnaden van de jas. De voering van de jas knipte ik weg…
Het rugpand van het kleed wou ik uit het voorpand van de jas maken. Maar het werd te ingewikkeld met die jasvoering die in de weg zat en met die schamele knopenrij. Een ritssluiting op de rug was mijn volgend plan, maar dat bleek uiteindelijk niet nodig, omdat de stof wel wat meerekt en mijn smal kind daar wel zo inraakt. Dus knipte ik de mouwen van de jas los, stikte de gecurvde deelnaden recht, en maakte een achterpand. De schouderriemen haalde ik ook ergens uit. Ik tornde de borstzakken los en stikte die op het voorpand van het kleed. En met een nieuwe voering van een nieuw stofje was het klaar.
Op het einde restte mij dit : een hoopje voor de vuilbak, een afgewerkte jurk en een stapeltje stofjes waar ik nog wel iets mee kon doen.
yep, je begint mij te kennen:
Soms marcheert het anders.
Ik herinner mij als kind deden we dat soms met de familie: een optocht of processie staan bekijken. Als klein kind vond ik dat geweldig. Als puber heel wat minder en toen besloot ik om nooit meer mee te gaan naar zulke ‘flauwekul’. Maar dan krijg je zelf kinderen, dan spelen die trompet in de fanfare en voor je het weet loopt hij mee in de processie en sta je zelf aan de kant te genieten van het mooie weer, van de dorpse gezelligheid, de zottigheid van je dochters,…
Daarna waren we helemaal zen:
Cowboy hilde.
Wie mij kent weet dat dit een geposeerde foto is, want ik naai op blote voeten. Maar dat is wel zo handig, botten over uw broek trekken, dan blijft uw broek modderloos, en dat is hier nodig.
Ik poseer nog even verder:
Ge ziet, ik kan niet alleen vrouwelijk zijn,maar ook erg mannelijk, Ik ben precies een cowboy, met dat geruite hemdje, mijn botten en mijn jeans. Dat was niet echt de bedoeling om er zo uit te zien. Maar stoer ben ik wel: die dikke vette harige spinnen die hier met hun 20cm (20 hé!!!) hoge poten rondkoersen mep ik met mijn botten gewoon plat! Ja, het spijt me, maar als ze zich tonen aan mij gaan ze er genadeloos aan!
Het bloesje is hetzelfde als wat ik voor mijn smalle vriendin maakte, maar een maatje groter dus en het zit als gegoten. Een geel bloesje met roze knopen. En ja, dit is mijn naai-atelier. Ik toon alles nog wel eens in detail als ik iemand vind die mooie etiketjes kan schrijven voor op mijn lades/en als die osb-plaat-met-witte-plakband (improvisatie om het stof uit de schouw toch enigzins weg te houden) vervangen is door iets. Naast mij op de foto ziet u ook één van mijn naaimachines. Dit is een verjaardagskado van mijn schoonmoeder. Het is de Singer met trappedaal die nog van haar moeder is geweest, compleet met gebruiksaanwijzing en prullaria in de kleine ladetjes. Wat een prachtig meubel!
Ge zult mij dus niet horen klagen als de electiciteits hier uitvalt. Laat de stormen maar komen, ik ben voorbereid!
En nu moet je mij excuseren, ik moet precies wat vrouwelijks gaan naaien met die prullaria uit die ladetjes…
