Het is een beetje voorbereiding, maar wel heel plezant om met de kinderen te doen: lijntjes laten stikken op een witte lap stof. Ik tekende met potlood de lijnen stikklaar en toen mochten ze hun gang gaan.
De oudste dochter was er het snelste mee weg, die stikte maar liefs 4lapjes (en wil nu zelf een kleed voor haar eigen maken- ojee)
De oudste zoon was bij zijn eerste 3 lijnen heel gefrustreerd "dat is zo scheef!!", maar deed het nadien perfect en helemaal alleen (zorg dat uw begindraadjes lang genoeg zijn – voet omhoog - stof eronder - voet omlaag – naald in de stof – stikken – niet trekken of duwen aan de stof – vingers niet te dicht bij de naald – hoofd ook niet te dicht bij het machien of je knotst ertegen – naald omhoog – voet omhoog – stof eronderuit en wiel zachtjes heen en weer om de draadjes langer te maken – draadjes knippen)
De middelste dochter vond de pedaal te eng, en wou alleen de stof helpen geleiden maar ze riep wel START en STOP.
De jongste dochter wou wel alles zelf doen,maar haar voetjes raken de grond nog niet en moest ik ook hier de pedaal bedienen.
En zo maakten we samen 7 pennenzakjes: voor de juffen, de hulpjuf, de juf-in-bevallingsverlof, de vervangjuf, de meester en de directrice-die-eerst-onze-buurvrouw-was-maar-nu-niet-meer.
Op de achterzijde van een foto-van-hun-naaiende-zelf, schreven de kinderen een persoonlijke boodschap voor hun juf:
Ziezo, dat zijn alvast wat extra punten verzameld bij de directrice voor volgend schooljaar…
Maar zoals ik dus al zei, dit idee komt niet van mij, het komt van haar. En wij en wij en wij zijn slechts na-apers. Danku Vinkje om te mogen afkijken!
