…met de camera:
de beestjes:
(kop en staart van de blauwe vinvis)
(opgezet, skelet, of op alcool, en soms een zotte hert)
het gerief:
het meubilair:
(de gang met metalen archiefkasten, trofeeën aan de muur)
(de geheimzinnige bibliotheek met trap in de bureau van de chef)
ah en daar, mijn bureau:
(fotootje voor als ik ze mis, de kindertjes)
(oude woordenboeken,landkaarten, etikettendoos, koekendozen, melkskes voor de koffie, dino-tekeningen hangen bovenaan)
(echte m&m’s smelten niet, veilig om te eten zonder smossen)
en het uitzicht:
(vanuit het oude instituut kijken wij naar het hypermoderne europees parlement)
Na alle ingewikkelde kleedjes en feesten maakte ik het mezelf gemakkelijk en maakte ik snel een rok naar mijn eigen maat. Deze keer met zakken in de zijnaad. De ronde zakopening tekende ik met hulp van een groot blik. De stof komt van ‘Maison Dorée’, een veel te dure stoffenwinkel in hartje Brussel, waar ik meestal niks naar mijn goesting vind, maar toch al te dikwijls binnenloop in de hoop toch iets te vinden. Het geel van de zakken is een heel luchtig katoen dat oorspronkelijk een matrashoes was. Eigenlijk is dat geel te licht, want mijn ondergoed schijnt erdoor, daarom ben ik verplicht vleeskleurige onderbroeken te dragen onder deze rok.
Om de sfeer van deze rok helemaal duidelijk te maken, deze foto: hard werkend op mijn erf, met mijn plastieken klompen aan, wij noemen dat ‘galoshen’. Elegant he?
Eigenlijk is mijn Zsazsa te klein geworden, of is het het kind dat te groot geworden is? Je ziet de velcro-band die amper nog te sluiten is, tenzij ik het kind heel hard pers op mijn rug. Ik vroeg raad aan Mmz Zsazsa of er nog iets aan te verhelpen was, maar haar wijze raad was: ‘verkopen en een nieuwe maken’. Maar ik denk dat ik daar nog niet aan toe ben, ik hou nogal aan mijn spullen, en ik heb vooral geen goesting om een nieuwe te maken.
Foto’s door mijn persoonlijke fotograaf Mattijs.
Uit het boek ‘Vintage Baby Knits’ van Kristen Rengren. Het broekje uit de collectie van mijn man (toen hij klein was wel te verstaan)
Het ruikt zelfs vintage. Ik heb nochtans nieuwe wol gebruikt. Dat nare geurtje is afkomstig van de breitas. Die heb ik 25jr niet gebruikt en nu onder het stof van moeders’zolder gehaald. Ik heb al geprobeerd: takjes lavendel, een stuk zeep, een vod gedrenkt in azijn, maar niets helpt om die muffe geur te doen verdwijnen uit de breitas. Iemand tips?
Een niet zo willig model:
dan maar eentje die wél op de foto wou:
Of wacht, hij wou toch op de foto:
zolang het buiten was, in de zon en aan de zandbak
of als hij aan het klein spul van ‘de groten’ kan zitten.
ps: en een vraagje aan een fotograaf, al dan niet zonder opleiding: hoe kan ik deze rode pull fotograferen zonder dat het één grote rode vlek wordt, dus zodat je het breipatroon kan zien (de afzonderlijke steken dus)?
Voor de diadeempjes was ik op zoek naar een erg eenvoudig, klein bloempje van stof. Ik vond deze tutorial, en volgde de aanwijzingen nauwkeurig. Maar al dat gevouw en spelden en dubbele lagen stikken…dat kan veel simpeler dacht ik. En dus deed ik de tweede en alle volgende bloemen zo:
- Neem eender welk overschotje van stof. Volgens mij maakt het niet uit of je lapje een rechthoek, driehoek of gewoon zoals mijn lapje een heel scheef stuk is.
- Zet de steeklengte van de naaimachine op het grootst en stik op 0.5cm van de rand van de stof.
- Trek de bovenste stikdraden aan zodat alles bij elkaar frommelt
- Hou de onderkant vast met de ene hand en draai de bovenkant rond
- Zet even vast met een kleine kopspeld en pers het onder een heet strijkijzer.
Niet meer dan 2 of 3 mini-steekjes om het in vorm te houden. Aan de achterkant moet je wel de losse draden ook even vastzetten (ik stak de 4 draden van het ‘stiksel’ in één naald en zette ze samen met een paar steekjes vast.
1. 
2. 
3. 
4. 
5. 
Ons nieuwste nichtje is eindelijk geboren!
Ze kreeg dit kadootje:
