Er is een geweldige ruil op komst. Ik maak een pop voor Mie van Lilimie en zij maakt in ruil poppenkleedjes. Die zijn bestemd voor de zoon van mijn jongste dochter (hij noemt Winand, hé, das toevallig, mijn jongste zoon noemt ook Winand). De poppenkleedjes worden volgende zondag door de Sint in de schoen gelegd.
De oudste zoon wou een soortig machien voor achter zijn speelgoedtraktor (uit schrik iets verkeerds te kopen, heb ik alvast de papa naar de speelgoedwinkel gestuurd), oudste dochter wou een springtouw (das snel gevonden), poppenkleedjes voor de jongste dochter dus, en de jongste zoon, ach, die is echt nog te klein, die mag met al het inpakpapier spelen.
Zo, dacht ik, goed geregeld van mij, das makkelijk klaar. Vreemd, dacht ik ook, geen Sintenkadostress. Maar toen viel ‘m, mijne frank. Er is nog een dochter, helemaal in het midden tussen de oudste zoon en dochter en de jongste zoon en dochter. En die wil natuurlijk ook wel wat.
Maar ik wist het heel snel. Bij meisjesmama zag ik het : een poppenslaapzak. Ja, dat heeft ze nodig. Stofje zoeken uit van de allerhoogste plank, uit het allerverste hoekje (want dochter mag de stof niet ‘herkennen’). Patroon knippen, niet nadenken over hoe je een slaapzakje moet voeren. Gewoon binnen-en buiten-stof per pand tegen elkaar stikken, keren en dan alle delen tot slaapzak in elkaar zetten.
De slaapzak van Winand is ook zo gemaakt (afkomstig van Dimanche à Bamako) en Mme Zsazsa deed het trouwens ook zo een keer.
Ook niet nadenken over hoe de rits er deftig in te krijgen, gewoon flats erin stikken, want ik spreek uit ervaring: een rits in een slaapzak met tig keer vernieuwd worden, en dus moet die er ook weer makkelijk uit kunnen.
Makkelijk klaar dus, ach ik moet er toch geen pluimen voor opstrijken, want het is toch de Sint die met alle eer zal gaan lopen.
