Tantehilde.be

Modder, wat dacht u anders?

Categorieën: beesten, de boerderij Reacties: 13 zaterdag, 20 april 2013 16:06

Van de 15 lammetjes is er eentje dat niet genoeg bijkomt. Die moet 's avonds een melk uit een flesje bijkrijgen. Dat was een makkelijke opdracht, zolang de ooien met hun lammetjes veilig en warm in de stal stonden. Nu het écht lente is geworden, wonen ze buiten in de wei. En zo vertrokken we de eerste avond vol goeie moed met een flesje melk naar buiten.

Het werd een soort hindernissenparcour. De eerste hindernis was de weide-afspanning: een wit electriciteitsdraadje.

 

"Eens testen met een sprietje gras of er spanning op staat." "HOWJA, ik voel het!"

"Hoe geraken we daarover?"

"Ik spring!"

"Ik doe het voorzichtigjes!"

"Ik doe het hoog!"

"Ik doe het ondersteboven!"

Hindernis 2: de beek. Gelukkig is er een 'brug' waardoor we droog kunnen oversteken.

"Modder?..met mijn laarzen kan ik ook IN de modder lopen"

Hindernis 3: zoek het wit lam!

"Ja, ik zie hem al!" "Daar!" "Lopen kinderen!"

"Lopen schapen!"

De dag eindigde met uitgeputte en vuile kinderen. Met schapen die niet blijer konden zijn met frisse buitenlucht en zacht groen gras.  En een lammetje dat toch geen flesje meer wou drinken…

Geniet van het weekend allemaal!

De wasdraad

Categorieën: de boerderij Reacties: 11 maandag, 15 april 2013 11:58

Een wasdraad boven mijn zielige preistengels. Naast de prei is ondertussen een hele rij erwten, komkommers en sla gezaaid. En terwijl ik de was ophing, werd er al druk gepicknickt en verhaaltjes voorgelezen in de nog kale wilgenhut. Rondom de hut had ik eerder die ochtend bloembollen geplant. Met wat zon en wat regen zal het er binnenkort hopelijk een groene oase van rust worden.

Al snel werd het inderdaad de beloofde zonnige dag en kon ik mijn vestje uitdoen. Het werd zo een dag om op je blote voeten door het gras te lopen. Om je op het gazon neer te smijten en de dag eindeloos lang te laten duren.

Dit zijn mijn ‘nieuwe’ wasdraadpalen. Die gaan mij de volgende 10-15jr het plezier geven van mijn was buiten te drogen. Zo deden ze dat hier 85 jaar geleden ook: een foto uit 1930: 

Deze foto is op dezelfde plek genomen, in 2013:

Je herkent nog het venster met de witte luiken. Alle bomen en struiken zijn in de loop van de eeuw verdwenen. Er staat nog een enkele perenboom naast de schuur. De glazen uitbouw hebben we gezet om licht en lucht in huis te krijgen. Een terras, omdat we verwend zijn en met droge voeten aan tafel willen aanschuiven.

Ik heb blijkbaar iets met foto’s van mezelf die de was ophangt, waarvan dan dankbaar gebruik is gemaakt door het team van Groeten uit Transitië:


(foto uit 2009, met Winand in een draagdoek op de rug)

De wilgenhut drie.

Categorieën: de boerderij, kinderen Reacties: 13 donderdag, 4 april 2013 18:57

Ik heb mij vandaag een goei geriefke aangeschaft dat ik in Mme Zsazsa haar handtas zag zitten: een zaag.

 

Ik stuurde mijn oudste zoon met dat nieuw speelgoed naar buiten en met veel plezier heeft hij wilgenbomen gesnoeid. Toen commandeerde ik hem om de grondboor bij de buurman te halen en 20 gaten in de grond te maken. Ik stak alle takken zelf in die gaten, bond ze met onecologische trekstrips bij elkaar en liet toen het vlechtwerk weer aan de kinderen over.

Et voilà: een identieke wilgenhut zoals er in de Kempen ook eentje staat. Zo stil staan kijken terwijl anderen werken, dat is wel kouwelijk. Ik wou hier een vuurtje aansteken, maar ik mocht niet:

Van Naais naar Mme Zsazsa naar Tantehilde. Wie maakt wilgenhut nummer vier?

Op de buiten.

Categorieën: beesten, de boerderij Reacties: 13 donderdag, 7 maart 2013 12:20

Eigenlijk doen wij elk jaar opnieuw en opnieuw dezelfde dingen. Bijvoorbeeld omgekeerd vissen. Dat is dus niet de vissen uit het water halen, maar ze erin gooien. Dat verzekert ook plezier aan de modderkant.

 

"Oh yes, ik heb de modder overwonnen!"

Zelfs als ge twaalf zijt, blijft modder een goed speelgoed. Ziet hier maar, deze foto's van twee jaar geleden, wij doen altijd en eeuwig hetzelfde.

Daarna zeggen we even dag aan onze ouden van dagen.

Maar nu komt het: oh oh oh, lammetjestijd!

Kunt ge geloven dat wij allemaal een beetje verliefd zijn op deze jongens?

Maar nu moet ge mij excuseren, ik heb nog wat ooien in't oog te houden, deze bijvoorbeeld, die moet heel snel ook haar lammetjes aan mij en aan u tonen:

Zo doen wij in het weekend.

Categorieën: de boerderij, kinderen, kleren en kleedjes Reacties: 14 zondag, 17 februari 2013 23:39

In het weekend doen wij: pletsen in de modder, rolschaatsen op kasseien met één rolschaats aan, loopfietsen met je stuur omgekeerd, écht fietsen met blote benen en geen kou hebben, doen alsof je de berg op bmxt, poseren, broertjes plagen, broertjes verstoppen in het hooi, zussen verstoppen in het hooi,…

Oh en kijk, er is waakhond Ronja, die houdt de schapen in't oog.

Er zijn dus ook schapen. Het was eigenlijk een spannend weekend en het wordt een hele spannende week!

Heel snel zullen er kleine witte en bruine lammetjes geboren worden.

"Ge ziet er goed uit in die jeans" zegt mijn man dan, want hij vindt het tof als ik meehelp. "Uw kraamafdeling ziet er ook goed uit" antwoord ik dan terug, want hij is zo fier op zijn stallen.

Daarna ging ik mij echt mooi maken, trok ik mijn nieuwste kleedje aan en twijfelde ik heel eventjes over de schoenen, want we gingen naar een trouwfeest. Mijn kleedje is zelfgemaakt, iets eenvoudig met aangeknipte mouwen, en willekeurige vouwen aan de hals en aan de taille. Er is geen sluiting of rits, ik trek het over mijn hoofd aan. Het stofje heb ik al jaren liggen en durfde er nooit iets mee beginnen. Twee dagen voor het feest tekende ik een bestaand kleedje na, oepsie..

(ps valt er iets op?)

edit:
Ik zal hier vlug het antwoord geven, voor er nog gekkere dingen gedacht worden:
- ik heb wel degelijk kousen aan op de foto’s, roze zelfs!
- juist, ik heb een schone kaptafel, jaja, dat ‘hoorde’ gewoon bij de aankoop van de boerderij
- er is niet nog een kindje op komst
- ik heb geen iphone/instagram, maar wel de picasa bewerkingsdingetjes ontdekt op mijn pc, omdat de foto’s niet van een denderende kwaliteit waren dat ik iets moest doen om dat te camoufleren, en toen ik eenmaal bezig, vond ik het wel de juiste sfeer uitstralen
- ogod ja, het breimachien heeft al veel toeren gebreid met mij aan zijn zijde, ik toon het resultaat snel
-en ja, er ontbreekt een kindje op de foto’s, die was toen aan de andere kant van het huis de katten buitenspeeltraining aan het geven
DUS: wat valt er op?
- op de laatste drie foto’s heb ik mij getooid met een nepstaartje, hehe, ik heb alleen een belachelijk miniscuul klein staartje als ik mijn haar bij elkaar bind, en dus hang ik er een extra toef aan.

Ouder »