Ik mag een jaar geen kleren kopen. En dat is niet moeilijk: wat ik tekort komt in mijn kleerkast, naai ik gewoon zelf:
Of er is nog een achterpoortje: in de kleerkast van mijn zus snuisteren. Ze toont het u voor de gelegenheid even zelf op deze blog:
Een vogeltje dat vermoedelijk eerst tegen de venster gevlogen is, werd door de 2 kattenpubers naar binnen gehaald. Zo een gepluimde bol vonden ze geweldig speelgoed. Maar toch he, ik heb het AFGEPAKT en het – ondertussen staartloos - beestje in de oude parkietenkooi gezet. Met wat water en gedroogde insecten en bessen hoopte ik dat hij wat zou kunnen bekomen om na een paar dagen weer weg te vliegen…
Helaas moesten we een begrafenis organiseren.
En daar trekken we geen triestige kledij voor aan. Maar nee gij, dat doen we gewoon in ons nieuw kleedje:
Een verlengd t-shirt patroon (oude Ottobre 2004), met een striklintje. In no-time klaar. Enfin, ja, ergens tussen 22.00 en 00.00 gemaakt, dat was wat slaaptijd verloren, maar naaitijd gewonnen he.
Gewoon letterlijk: er zat vorige week een jarig kindje op de dorpel. Dat is de plaats bij uitstek om bij de eerste lentedagen te genieten van de zon. Nichtje Lies werd 3 jaar en kreeg een koeienrokje. Zoals haar zusje zei: "Er zijn maar drie dingen die Lies goed vindt: Tractors, koeien en honden". Perfecte plek hier om haar verjaardag te vieren.
Happy Birthday to you!
In de wei staat een koe
En die koe zegt: I love you
Happy Birthday to you!
Dat liedje kende ze nog niet: dubbel gelukkig dus!
Het is zover, ik ben 7x tantehilde! Mijn jongste zus heeft een dochtertje gekregen. We waren al eventjes aan het wachten op het zusje van Ewout, dus kon ik op mijn gemak een kadootje voorbereiden: een pop, een bloesje en een broekje. Alleen spijtig dat we dit jaar de zomer en de herfst hebben overgeslagen en het na 5 dagen lente weer winter geworden is. Maar ja, dan moet Leonie maar een vareuse over deze zomertenue aantrekken om het warm te krijgen he.
Leonie werd in de koudste nacht van maart geboren en ik moest mijn kindjes 's morgensvroeg per brief inlichten over de geboorte van hun nichtje. Daarna was het wachten op het einde van de werkendag om Leonie te gaan bewonderen.
Maar toen was er plots een kindje ziek, en toen nog een kindje en dus werd het bezoekje uitgesteld. Het zieke kindje kroop op mijn schoot en zei : "Ik wil een beertje naaien voor het zusje". Ik nam toen een enkel lapje fleece, knipte een beer, en liet hem met het speelgoednaaimachien wat prullen en doen alsof hij het naaide. "Maar mama, ik moet twee beertjes hebben om het dik te maken".
Ik nam toen een tweede lapje fleece, knipte twee beren, ponste een aantal gaten, en liet hem het beertje naaien met een echte naald en een dikke streng borduurdraad.
Zo schattig is het beertje geworden! Zijn grote zieke zus (die de foto's genomen heeft) heeft haar bestelling bij Winand geplaatst. Of er ooit een tweede naaisel van Winand zal komen is nog de vraag: na 5 steken kwam er de "ik ben moe" en vond ik ook dat het welletjes was geweest om bij elke steek de draad weer in de naald te rijgen.
In het weekend doen wij: pletsen in de modder, rolschaatsen op kasseien met één rolschaats aan, loopfietsen met je stuur omgekeerd, écht fietsen met blote benen en geen kou hebben, doen alsof je de berg op bmxt, poseren, broertjes plagen, broertjes verstoppen in het hooi, zussen verstoppen in het hooi,…
Oh en kijk, er is waakhond Ronja, die houdt de schapen in't oog.
Er zijn dus ook schapen. Het was eigenlijk een spannend weekend en het wordt een hele spannende week!
Heel snel zullen er kleine witte en bruine lammetjes geboren worden.
"Ge ziet er goed uit in die jeans" zegt mijn man dan, want hij vindt het tof als ik meehelp. "Uw kraamafdeling ziet er ook goed uit" antwoord ik dan terug, want hij is zo fier op zijn stallen.
Daarna ging ik mij echt mooi maken, trok ik mijn nieuwste kleedje aan en twijfelde ik heel eventjes over de schoenen, want we gingen naar een trouwfeest. Mijn kleedje is zelfgemaakt, iets eenvoudig met aangeknipte mouwen, en willekeurige vouwen aan de hals en aan de taille. Er is geen sluiting of rits, ik trek het over mijn hoofd aan. Het stofje heb ik al jaren liggen en durfde er nooit iets mee beginnen. Twee dagen voor het feest tekende ik een bestaand kleedje na, oepsie..
(ps valt er iets op?)
edit:
Ik zal hier vlug het antwoord geven, voor er nog gekkere dingen gedacht worden:
- ik heb wel degelijk kousen aan op de foto’s, roze zelfs!
- juist, ik heb een schone kaptafel, jaja, dat ‘hoorde’ gewoon bij de aankoop van de boerderij
- er is niet nog een kindje op komst
- ik heb geen iphone/instagram, maar wel de picasa bewerkingsdingetjes ontdekt op mijn pc, omdat de foto’s niet van een denderende kwaliteit waren dat ik iets moest doen om dat te camoufleren, en toen ik eenmaal bezig, vond ik het wel de juiste sfeer uitstralen
- ogod ja, het breimachien heeft al veel toeren gebreid met mij aan zijn zijde, ik toon het resultaat snel
-en ja, er ontbreekt een kindje op de foto’s, die was toen aan de andere kant van het huis de katten buitenspeeltraining aan het geven
DUS: wat valt er op?
- op de laatste drie foto’s heb ik mij getooid met een nepstaartje, hehe, ik heb alleen een belachelijk miniscuul klein staartje als ik mijn haar bij elkaar bind, en dus hang ik er een extra toef aan.
Tantehilde.be © - 15 queries. 0.692 seconds. Powered by WordPress